Bart

Mijn verhaal

Het begon heel onschuldig met pijn aan de rechterschouder.
Jaren kinesist, maar toch bleef mijn motoriek achteruitgaan.
Op een gegeven moment kon ik zelfs niet meer schrijven.
Na een operatie aan de nek kwam er geen verbetering.

Toen na vele onderzoeken Parkinson werd vastgesteld, leek mijn wereld in te storten.
Als 45-jarige verwacht je dat niet. Op dat moment was Parkinson een totaal onbekende ziekte voor mij, waarvan ik dacht dat ze alleen bij oudere mensen voorkomt. Ik kwam tot het besef dat mijn leven heel anders zou worden dan ik had verwacht.

Veel mensen kennen mij als een heel actief en optimistisch iemand en laat deze ziekte nu net de beweeglijkheid verstoren en het gelukshormoon aantasten.
Na een lang verwerkingsproces, heb ik de ziekte nu aanvaard in mijn leven.
Met ups en downs ga ik verder… and it’s a roller coaster!

Parkinson

In België treft de ziekte rond de 35000 mensen, waarvan ongeveer 10% jonger zijn dan 50 (jong-parkinsonpatiënten). 200 jaar geleden beschreef mr. Parkinson voor het eerst de symptomen van deze ziekte. Toch bestaat er nog altijd geen middel om de ziekte af te remmen, laat staan te genezen, enkel medicatie om de symptomen te onderdrukken. Hoe goed en hoe lang dit laatste lukt, varieert sterk van patiënt tot patiënt.

De vooruitzichten zijn momenteel niet rooskleurig, maar de wetenschap staat niet stil en we willen de hoop niet opgeven.

Samen Bergen Verzetten

Onder het motto ‘samen staan we sterker’ zijn wij (Peggy en ik) onlangs naar de parkinson JONGERENDAG in Leuven geweest, waar ik leuke en interessante mensen heb ontmoet.
Toen heb ik besloten mij aan te sluiten bij dit Parkili-project.

Via deze expeditie willen we lotgenoten moed geven, aandacht vragen voor de ziekte en geld inzamelen. Iedereen weet immers dat onderzoek veel tijd, geld en slimme mensen vergt. Daarom is het belangrijk om Parkinson in de kijker zetten bij zoveel mogelijk mensen, beleidsvoerders en bedrijven, zodat het respect groeit en er meer budget voor onderzoek en behandeling komt.

Ons motto is ‘Moving Mountains for Parkinson’s’ en dat kunnen we natuurlijk niet alleen.

Alle hulp is welkom.

Alvast dank, in naam van deze en komende generaties Parkinsonpatiënten